آنچه را که روح و روان ما می داند
غالبا بر ما که صاحب آن روح هستیم پوشیده است ،
ما تا بی نهایت
بیش از آن هستیم
که تصورش را می کنیم
جبران خلیل جبران
زده ام فالی و ...
یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن وین سر شوریده باز آید به ساما ن غم مخور
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت دایما یکسان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور
ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور
در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور
گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور
حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب جمله می داند خدای حال گردان غم مخور
حافظا در کنج فقر و خلوت شب های تار تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور
****
پ.ن :
این روزها که می گذرد ، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
اسم اعظم
نام تو را نمی دانم
تنها نه من که هیچ
هیچ کسی
نام تو را نمی داند
نام تو را نمی دانم
اما می دانم
که نامت ازکلام رهایی
مشتق است
و ریشه اش
به معنی وسیع شکفتن
در سال های گل
بر می گردد
و با کلید آبی زیبایی
تفسیر می شود
نام تو را نمی دانم
آری
اما
می دانم
گل ها اگر که نام تو را می دانستند
نسل بهار از اینسان
رو سوی انقراض
نمی رفت
